Bezpieczeństwo Żywności w UE
W co wierzą obrońcy starego modelu WPR
Nie możemy zagrozić bezpieczeństwu naszej żywności zdając rolnictwo na łaskę sił rynku. Chwiejność cen żywności w ostatnich w ostatnich latach oraz finansowy i gospodarczy kryzys zademonstrowały, że konieczna jest interwencja rządowa. Potrzebujemy taryf celnych, subsydiów powiązanych z produkcją i wsparcia dochodów w celu zapewnienia europejskiej samowystarczalności.
Produkcja europejskiej żywności jest komfortowo wysoka
Od ponad pięciu dekad UE produkuje więcej żywności niż potrzeba, żeby zaspokoić potrzeby jej obywateli w ciągu roku. W przyszłości potencjał produkcyjny unijnej żywności będzie prawdopobnie nadal wzrastał dzięki postępowi technicznemu i ulepszonym metodom gospodarowania, przy równoczesnym marginalnym wzroście populacji. Tak więc bufor pomiędzy zaopatrzeniem a niezbędnym spożyciem żywności przez unijną populację ulegnie rozszerzeniu. Możliwe, że zmiany klimatu uczynią scenariusz produkcji żywności mniej stabilnym, ale poziom zaopatrzenia jest tak wysoki, że kleska głodu jest najmniej prawdopodobnym scenariuszem w UE.
… a potencjał produkcyjny jest nawet większy
Jeśli zajdzie potrzeba rolnicy mogą łatwo zwiększyć kultywowane obszary, użyć intensywniejszych metod gospodarowania oraz zmienić modele produkcji aby uzyskiwać wiecej plonów. W szczególności ograniczenie produkcji mięsa, mleka i biopaliwa mogłoby uwolnić zdolność uprawy podstawowych ziaren. Około 50 milionów hektarów jest używane jako pastwiska i łąki trwałe, w porównaniu z blisko 100 milionami hektarów ziemi uprawnej. W dodatku, wiele ziemi uprawnej służy produkcji pasz. Innymi słowy, europejski potencjał produkcyjny, który mógłby być łatwo uwolniony, jest zapewniony. To nie zawsze jest pożądane z perspektywy środowiskowej, ale tolerowane w warunkach katastrofalnych.
Oszczędzanie jedzenia: rezerwa gwarantowana
Wyrzucanie mniejszej ilości pożywienia jest zagwarantowanym sposobem aby mieć więcej na naszych talerzach w przypadku, gdyby jedzenie miało kiedyś zostać ograniczone. W UE około jedna trzecia produkcji żywności jest marnowana po zbiorach. Bardziej wydajne przetwarzanie, transportowanie i zbywanie żywności oraz odpowiedzialniejsze obchodzenie się z jedzeniem w gospodarstwach domowych mogłoby ogromnie zwiększyć ilość żywności dostepną do spożycia. A to jest właśnie to, co stanie się jeśli ceny żywności kiedyś wzrosną tak wysoko, że nie będziemy mogli już wykarmić naszej populacji.
Rynki światowe: dodatkowy rezerwuar
Niektóre restrykcje eksportowe poza granicami, jak to poświadczył rok 2008, sterują cenami rynku światowego. Jednakże, UE ma wystarczającą siłę nabywczą, aby zaspokoić swoje potrzeby nawet jeśli ceny na nim są wysokie (Zajrzyj do Światowe Bezpieczeństwo Żywności, żeby dowiedzieć się, dlaczego poleganie na światowych rynkach nie jest nieodpowiedzialne za ubóstwo w krajach rozwijających się). Jedynymi zgarożeniami dla importu żywności są dlatego globalne niedobory żywności w wyniku katastrof, albo światowa wojna, która unieruchomiłaby światowy handel żywnością.
Wniosek
Prawdopodobieństwo niedoboru żywności w UE jest minimalne. Nie mniej jednak, możemy chcieć podjęcia środków ostrożności w celu dalszego zmniejszenia tego zagrożenia. Środki tradycyjnie zalecane dla bezpieczeństwa żywności są nieadekwatne. Jednolita Płatność na Gospodarstwo zwiększa dochody gospodarstw, ale minimalnie potencjał produkcji rolnej UE. Taryfy celne i subsydia powiązane z produkcją stymulują przede wszystkim sektory, które nie są konieczne dla bezpieczeństwa żywności, takie jak mięsny. Ponadto sprzyjają intensyfikacji monokultury, która zależna jest od nakładów inwestycyjnych (energia, ziarna, środki ochrony roślin) oraz podatna na choroby roślin i zwierząt. Tak więc te polityki, które krótkowzrocznie zwiekszają dzisiejszą produkcję, zmniejszają długoterminowe bezpieczeństwo żywności.
Są mądrzejsze sposoby na przygotowanie się do mało prawdopodobnych niedoborów żywności. Rezerwy publiczne, które znajdują się obecnie na historycznie niskich poziomach, mogłyby zostać zwiększone. Odporność systemów rolniczych na zmiany klimatu, niedobór wody, szodniki i choroby może być wzmocniona, na przykład przez ochronę genetycznego zróżnicowania roślin i zwierząt używanych w rolnictwie. Również zależność rolnictwa od potencjalnie zagrożonych dostaw energii może być zmniejszona.