Rozwój Obszarów Wiejskich
W co wierzą obrońcy starego modelu WPR
Obszary wiejskie są opóźnione w rozwoju ekonomicznym, a ich populacja zmniejsza się. To zagraża wiejskiej strukturze osadniczej w Europie i przyspiesza zaprzestanie działalności rolniczej. WPR powinna dlatego wspierać rolnictwo, ekonomiczną dywersyfikację i jakość życia na obszarach wiejskich.
Rozwój obszarów wiejskich nie jest mądrą polityką społeczną
Dochody różnią się nawet silniej pomiędzy gospodarstwami domowymi niż pomiędzy regionami. Jeśli ktoś bierze pod uwagę niesprawiedliwą dystrybucję bogactwa, powinien wspierać ubogie gospodarstwa, a nie ubogie regiony, do których zaliczane są także bogate i średnio-zamożne gospodarstwa domowe. Jako efekt uboczny zredukuje to również zróżnicowanie dochodów w regionach, ponieważ większa ilość mniej zamożnych gospodarstw otrzymujących wsparcie znajduje się w ubogich regionach.
Rozwój obszarów wiejskich ma niewiele wspólnego z zaprzestaniem działalności rolniczej
Działalność rolnicza może być zaprzestana na bogatych obszarach, które mają szczególne widokowe lub przyrodnicze walory. I odwrotnie, obszary rolnicze, uważane za specjalne pod względem ekologicznym lub społecznym, mogą być podtrzymane jeśli zajdzie potrzeba nawet tam, gdzie populacja maleje, a ekonomia pozostaje w tyle. Tak więc cel podtrzymywania kultywacji ziemi nie może uzasadniać polityk wzmacniania wiejskiego wzrostu, zatrudnienia i jakości życia.
Zdecentralizowane osadnictwo i jego wady
Niejasne jest, czy rządy powinny wogóle wspierać zdecentralizowane struktury osadnicze. Niektórzy ludzie mogą preferować je w wersji bardziej zdecentralizowanej w swom kraju, podczas gdy inni cenią posiadanie większych słabo zaludnionych obszarów i pustkowii. To zależy do gustu i jest dalekie od jasności, czy większość obywateli ma silne preferencje na rzecz zdecentralizowanej struktury osadniczej. Pod uwagę trzeba wziąć również to, że wiejskie osadnictwo pociąga za sobą rosnące koszty związane z infrastrukturą i usługami publicznym oraz przyczynia się do szkodliwego dla środowiska ruchu drogowego.
Rolnictwo jest zbyt ograniczone dla rozwoju obszarów wiejskich
W sumie, w przypadku rozwoju obszarów wiejskich, czy to redukowanie zróżnicowania dochodów, czy zapobieganie zaprzestaniu działalności rolniczej albo utrzymywanie osadnictwa wiejskiego, jest słabo widoczne. W żadnym wypadku rozwój obszarów wiejskich nie powinien uciekać się w pierwszej kolejności do polityk rolnych. Zatrudnionych w rolnictwie jest tylko 13%, a 5% procent to wartość dodana w UE (dane te są jeszcze niższe w wielu wiejskich regionach, w szczególności w „starych” państw członkowskich). Skuteczne podejście do promocji rozwoju obszarów wiejskich byłoby niedyskryminujące dla innych sektorów. Tak jest na przykład w przypadku inwestycji w infrastrukturę i edukację.
WPR nie jest skierowana do ubogich regionów
Innym argumentem przeciwko zastosowaniu polityk rolnych dla wsparcia rozwoju obszarów wiejskich jest to, że nie są kierowane do obszarów o największych potrzebach. Dochody i poziom zatrudnienia różnią się znacznie na obszarach wiejskich, a wiele z nich ma się lepiej niż poprzemysłowe miasta. Podobnie różnią się pod względem współczynników urodzin, umieralności i migracji. W licznych regionach odnotowano wzrost populacji. Jednak wiele płatności WPR, takich jak Jednolita Płatność na Gospodarstwo, ignoruje te różnice. Korzyści odnoszą natomiast regiony z najwyższymi wynikami rolniczymi (obecnymi lub przeszłymi), a nie te, które najbardziej potrzebują.
Rozwój obszarów wiejskich nie jest zadaniem UE
Ostatecznie i stanowczo, jeśli państwa chcą subsydiować rozwój obszarów wiejskich, należy to do ich własnej decyzji, która nie będzie znacząco wpływać na europejski dobrobyt. Rozwój obszarów wiejskich nie jest dobrem publicznym.
Wniosek
Idea rozwoju obszarów wiejskich jest wzruszająca na pierwszy rzut oka. Pomaganie ubogim regionom wydaje się uczciwe i uzasadnione. Ale jeśli zbadamy to bliżej, powody wspierania ubogich regionów okazują się niedoskonałe. Zróżnicowanie dochodów powinno być adresowane do gospodarstw domowych. A bardziej zdecentralizowane struktury nie są koniecznie preferowane. W żadnym przypadku, rozwój obszarów wiejskich nie powinien być promowany przez polityki rolne, ale poprzez polityki wzrostu, które nie są po stronie któregokolwiek z sektorów. Nie mniej ważne jest to, że wchodzące w grę cele są narodowe i nie gwarantują unijnych pieniędzy.